Denise Scott Brown (1931-) is een Amerikaans architect en stedenbouwkundige. Ze wordt tot de meest invloedrijke architecten van de 20ste eeuw gerekend. Ze engageert zich om kansen te creëren voor vrouwelijke achitecten en om seksisme in het vak tegen te gaan. Seksisme is haar namelijk zelf niet vreemd. Ondanks dat zij en haar man samen een architectenbureau runnen en het werk daarbij steeds samen uitvoeren, werd in 1991 de prestigieuze architectuurprijs, de Pritzker Prize, enkel aan haar man uitgereikt en niet aan hen beiden.

Een kinderdroom

denise scott brownDenise Scott Brown werd geboren in Zambia op 3 oktober 1931 als Denise Lakofski. Haar ouders waren van Joodse afkomst. Haar droom om architect te worden zou er al van heel vroeg ingezeten hebben. Reeds als tiener zou ze haar zomers doorbrengen als leerling/assistent van andere architecten. Ook na haar humaniora bleef de interesse in het achtitectenleven groot. Van 1948 tot 1952 studeerde ze in Zuid-Afrika aan de University of Witwatersrand, waarna ze naar Londen verhuisde. Daar werkte ze voor de de Engelse architect Frederick Gibberd. Ook haar opleiding zette ze hier voort. Ze werd toegelaten tot de Architectural Association School of Architecture. Ze ging er op zoek naar een cultuur die opener stond ten aanzien van vrouwen in het veld dan de ervaringen die ze in Zuid-Afrika had opgedaan.

In Londen werd ze herenigd met haar toekomstige eerste echtgenoot, Robert Scott Brown, die ze eerder had ontmoet aan de University of Witwatersrand. In 1955 zouden Denise en Robert Scott Brown trouwen (waarna Denise zijn naam overnam). Datzelfde jaar studeerde Denise Scott Brown af in de architectuur. De jaren daarop reisden de Scott Browns Europa af om zich tenslotte in 1958 in Philadelphia, Pennsylvania (VS) te vestigen. Daar ging Denise Scott Brown opnieuw studeren aan de University of Pennsylvania. Een jaar later sloeg het noodlot toe. In 1959 overleed Robert Scott Brown in een auto-ongeluk.

Niet tegenstaande deze persoonlijke tragedie, kende Denise Scott Brown de daaropvolgende jaren wel professioneel succes. In 1960 behaalde Denise Scott Brown haar master in de Stedenbouwkunde. Meteen na haar afstuderen werd ze een faculteitslid van dezelfde universiteit waar ze net student af was: de University of Pennsylvania

Denise Scott Brown, de architecte

Van 1960 tot 1965 gaf Denise Scott Brown onafgebroken les stedenbouwkunde aan de UP. Tijdens deze periode zou ze medefaculteitslid en -architect Robert Venturi ontmoeten (die later haar tweede echtgenoot zou worden). Scott Brown behaalt in deze periode ook haar masterdiploma in de architectuur aan diezelfde UP.

In 1965 laat Scott Brown Philadelphia tijdelijk achter zich, waarna ze onder meer aan de slag gaat voor de University of California in Berkeley. Later wordt ze ook covoorzitter van het Urban Design Program aan de University of California in Los Angeles. Venturi en Scott Brown werkten doorheen de jaren vaak samen en bleven ook persoonlijk in contact. Uiteindelijk zouden ze in 1967 in het huwelijksbootje treden.

Als resultaat van haar nieuwe huwelijk, keerde Scott Brown terug naar Philadelphia waar Venturi  een achitectenbureau had, Venturi & Rauch. Scott Brown zou zich bij het bedrijf voegen. In 1969 werd ze verantwoordelijke voor stedenbouwkunde binnen de het bureau, dat in 1980 omgedoopt wordt tot Venturi, Rauch and Scott Brown en in 1989 tot Venturi, Scott Brown and Associates

Tot op de dag van vandaag staat het bedrijf bekend als een prestigieus bureau waarmee Venturi en Scott Brown uitgroeiden tot twee van de meest invloedrijke architecten van de 20ste eeuw. Dit geldt niet enkel voor architectuur en stedenbouwkunde, maar ook voor hun theoretisch onderzoek en onderwijs inzake architectuur.

In latere jaren zou Scott Brown ook nog lesgeven aan de prestigieuze universiteiten Yale University en Harvard University.

Controverse rond de Pritzker Architectuur Prijs

In 1991 mocht meneer Scott Brown, Robert Venturi, de Pritzker Arhitecture Prize in ontvangst nemen. Denise Scott Brown woonde de prijsuitreiking niet bij uit protest omdat enkel haar man de award kreeg, terwijl ze al hun projecten samen uitvoeren. Ook Robert Venturi probeerde nog om in zijn acceptatiespeech de krediet te geven aan zijn vrouw die haar toebehoorde door te benadrukken dat ze dit samen hadden verwezenlijkt en hij dit niet zonder haar zou hebben kunnen doen.

De organisatie achter de prijs, de Hyatt Foundation dekte zich in door te zeggen dat ze de prijs enkel aan individuele architecten uitreiken (en dus niet aan bedrijven of partners). Helemaal clean was deze verklaring niet, aangezien de prijs in 1988 aan twee individuele architecten (Gordon Bunshaft & Oscar Niemeyer) werd uitgereikt. 

In 2001 negeerde de Hyatt Foundation trouwens z'n eigen beleid door voor het eerst officieel de Pritzker Prize toe te kennen aan een partnerschap - tussen twee mannen: Jacques Herzog & Pierre de Meuron. Het zou tot 2004 wachten worden tot de Pritzker Prize voor het eerst aan een vrouw (Zaha Hadid) zou worden toegekend.

In 2013 startte feministische studenten van de studentenorganisatie Women in Design (Harvard University) een petitie op change.org om Denise Scott Brown alsnog te erkennen als co-ontvanger van de Pritzker Prize uit 1991. Tot op heden telt de openstaande petitie meer dan 20.000 handtekeningen. En ookal werd de organisatie achter de Pritzker Prize niet overtuigd om een wijziging aan te brengen, het initiatief kende wel weerklank in de ruimere architectuurwereld.

brown

petitie op change.org

De Pritzker Prize was niet de enige prijs/erkenning waarbij het werk van Scott Brown werd genegeerd of geminimaliseerd ten opzichte van dat van haar man. Vaak weigerden critici haar naam te vermelden of werd er een kleine voetnoot met haar krediet toegevoegd aan de evaluatie.

Erkenning

In 2017 kreeg Scott Brown dan toch belangrijke erkenning voor haar inspanningen. Ze mocht de Jane Drew Prize in ontvangst nemen. Deze prijs wordt jaarlijks uitgereikt door Architect's Journal aan iemand die innovatie, diversiteit en inclusiviteit in de architectuur heeft weten te etaleren. 

Andere prijzen die Scott Brown (mee) in ontvangst mocht nemen:

  • AIA Gold Medal 2016 van het American Institute of Architects (samen met Robert Venturi)
  • Edmund N. Bacon Prize 2010 van het Philadelphia Center for Architecture
  • Design Mind Award 2007 tijdens de Cooper-Hewitt National Design Awards in de VS (samen met Robert Venturi)
  • Athena Award 2007 van het Congress for the New Urbanism
  • Vilcek Prize in Architecture 2007 van The Vilcek Foundation
  • Harvard Radcliffe Institute Medal 2005
  • Visionary Woman Award 2003 van het Moore College of Art & Design
  • Vincent Scully Prize 2002 van het National Building Museum (samen met Robert Venturi)
  • Topaz Medallion 1996 van het American Institute of Architects
  • National Medal of Arts 1992 - United States Presidential Award (samen met Robert Venturi)
  • Chicago Architecture Award 1987
  • ACSA (Association of Collegiate Schools of Architecture) Distinguished Professor Award 1986-87
  • AIA Firm Award 1985 aan het bedrijf Venturi, Rauch and Scott Brown

Kansen voor vrouwen

Denise Scott Brown engageerde zich heel kort in de liberale politiek in de VS, maar raakte al snel gefrustreerd door onder meer het gebrek aan aanvaarding van vrouwen binnen het milieu. Lang zou haar politieke loopbaan dan ook niet duren.

In 1974 organiseerden vrouwelijke architectuurstudenten van verschillende Amerikaanse universiteiten Women in Architecture conferenties. Denise Scott Brown zou op de editie aan de University of Oregon het woord nemen over seksisme in de architectuurwereld.

In 1989 publiceerde Denise Scott Brown een essay getiteld "Room at the top? Sexism and the Star System in Architecture". Scott Brown had dit essay al veel eerder geschreven, namelijk in 1975 (na de Women in Arhcitecture Conference), maar ze besloot het toen niet te publiceren uit angst dat het invloed zou hebben op haar carrière. Het essay beschrijft haar worsteling erkend te worden als gelijkwaardig partner in het bedrijf dat ze samen met haar tweede man runde en ook breder, in de door mannen gedomineerde wereld van architectuur.

"On seeing their male colleagues draw out in front of them, women who lack a feminist awareness are likely to feel that their failure to achieve is their own fault."

Denise Scott Brown in Room at the top? Sexism and the Star System in Architecture

Sindsdien heeft Scott Brown zich steeds hard gemaakt voor vrouwen in architectuur en sprak ze zich meerdere malen uit over seksisme binnen het vak. Ze positioneert zich ook bewust als mentor voor jonge ambiteuze meisjes en vrouwen die dromen van een carrière in de architectuur, aangezien ze zelf weet hoe vitaal positieve rolmodellen en goede adviezen zijn om het als vrouw te maken in wat ook nu nog een overwegend mannelijk domein is.

 

Bronnen / Meer lezen

  • Where are the women architects? / Despina Stratigakos, 2016 - RoSa ex.nr.: GIV2a/0760
  • Designing for diversity : gender, race, and ethnicity in the architectural profession / Kathryn H. Anthony, 2001- RoSa ex.nr.: EII d/0087
  • Women in architecture : a contemporary perspective / Clare Lorenz, 1990 - RoSa ex.nr.: GIV2a/0191